~~Türkiye’den yeni bir umut yolculuÄŸuna çıkan göçmenler, günlerdir bir botun, bir çitin, bir kapının önünde umutla bekliyorlar. Yanlarında baÅŸka topraklarda doÄŸurduÄŸu çocukları, yüreklerinde bir avuç umutla kendilerine 'gelin' denilmesini bekliyorlar.
~~Mültecilerin arasında, yaÅŸananları anlamayacak yaÅŸta olan binlerce çocuk da var. Aç, yorgun, bitkin ve çaresizler… Olan yine ailelerinin kaderine ortak çocuklara oluyor…
Bir tatil beldesinde arkadaÅŸlarıyla denize girerken takması gereken can simidini ailesiyle birlikte çıktığı ölüm yolculuÄŸunda boÄŸulmamak için takacak olan çocuk her ÅŸeye raÄŸmen gülümsemekten vazgeçmiyor.
~~Buz gibi betona serdiÄŸi battaniyelerin üzerine yatırdığı çocuklarının karnını doyurmaya çalışan anne, rüzgarın hızını kesmek için demir bariyere muÅŸamba sardı.
Meriç Nehri’nde içi çamurlu, dışı yosun tutmuÅŸ tahta bir kayık… Kayığı belki de oyuncak sanıyor çocuk… Daha önce hiç görmediÄŸi bir ülkeye yolculuk yapacak, hayalindeki yeni hayat için…
~~Ä°ki bayat simit, ucuz ve dayanaksız montlarıyla ayaza direnen küçük çocukları sevindirmeye yetiyor.
~~Dünyanın bütün yükünü omuzlarında taşıyor sanki, bir köÅŸede usulca bekliyor. Kafasında bin türlü soru: Nereye gidiyoruz, niye gidiyoruz, nasıl yaÅŸayacağız, babam iÅŸ bulacak mı?
Hiçbir ÅŸeyden habersiz kundaktaki kardeÅŸini seviyor göçmen çocuk. Belki de o da Türkiye’ye geldiÄŸinde kardeÅŸi gibi kundaktaydı. Onlar büyüyor, ÅŸartlar deÄŸiÅŸiyor. Onlar zorluklarla, savaÅŸlarla, imkansızlıklarla büyüyor.
~~Babasının omzunda uyuya kalmış bir bebek daha… Minik ayakları topraÄŸa basmasa da kilometrelerce yürüyen babasının sırtında bitap düÅŸtü.
Ayakları çıplak, bakışları donuk. Neler olduÄŸunun farkında deÄŸil. Annesi telaÅŸlı, belki de bir bot buldular Yunanistan’a geçmek için.
~~Ä°ki bacağındaki eklem rahatsızlığı nedeniyle yürüyemeyen Ä°ranlı Zekeriya ailesiyle birlikte Yunanistan’a gitmek istiyor. Zekeriya’nın anne-babası oÄŸulların Almanya’ya götürüp tedavi ettirmenin hayalini kuruyor.
