ÇocukluÄŸumun yoksul günleriydi... Ä°lkokul üçüncü sınıfa gidiyordum. Annem sürekli tarlada çalıştığı için küçük omuzlarımızda, büyük yükler vardı. Okuldan çıkar çıkmaz, koÅŸarak eve gidiyor, boyumu aÅŸan ama yaptıkça da huzurlaÅŸan iÅŸleri yapmaya çalışıyordum. 

Yorgun argın eve dönen annem için, serpme topraktan ibaret balkonu sulayıp süpürmek ve oturacağı minderi hazır etmek en sevdiklerimdendi...

Yine bir gün okuldan kuzenimle çıkmış, ninemin fistanından artan lastikle boynuma taktığım silgim ve çanta niyetine kullanmak zorunda kaldığım beyaz naylon poÅŸetimle birlikte, eve doÄŸru giderken, köy dolmuÅŸu ile karşılaÅŸtık. (DolmuÅŸun içi insanla, eÅŸyayla benim yüreÄŸim ise bambaÅŸka duygularla dolmuÅŸtu. Ä°çinden inmesini istediÄŸim o kiÅŸi hiç bir zaman inmeyecek, dolu dolu gelmeyecek olsa da çocuk kalbimden ümit eksik olmuyordu.) 

Ben böyle düÅŸüncelere dalmışken, kuzenimin "Babaaaa" sesi ile kendime geldim. 

Gelen amcamdı. Utanmasam ben de koÅŸacak, boynuna sarılacak, eksik yanımı dolmuÅŸ gibi dolduracaktım. 

Ama yapamadım. Araçtan inen amcam, elindeki elma poÅŸetini kuzenime verip, boÅŸ kalan kolunu açarak beni çağırdı. (Amcam ince ruhlu, duygulu bir insandı. Babamızın yokluÄŸunu, gönlünün tokluÄŸu ve hareketleri ile dengeler bize öyle davranırdı. Evimizin karşısındaki camide ezanı okuyup, evine dönerken, muhakkak uÄŸrar, hal hatır sorar, varlığıyla eksiÄŸimizi tamamlardı.)

Bir kaç adım atıp ona doÄŸru yönelsem de, kuzenimden çekinip olduÄŸum yerde kaldım. Amcam ise kızına sarılmadan büyük bir edeple yanıma geldi, diÄŸer elindeki poÅŸeti de bana verip "hadi gidelim" dedi. Amcamın bir eli kızının, diÄŸer eli benim boynumda olduÄŸu halde yürüdük. Onların evine yaklaşınca ben poÅŸeti amcama uzattım. "Men gedirem" dedim. 

Amcam tevazu ile baÄŸrına basıp sarıldı. Naylon okul çantamın içine dört elma, dört portakal koyup elimi tuttu ve beni evimize kadar bıraktı. O gün tam manası ile olmasa da tadacak kadar baba sevgisi yaÅŸamıştım. 

Çocuklarından bizi ayırt etmeyen, bizim yanımızda sarılıp çocuÄŸunu şımartmayan bu koca cüsseli adamın, ÅŸefkati ve davranışları ile hatıralarımda yeri hep güzel kaldı. 

Åžimdi  ne zaman babam için ellerimi duaya kaldırsam, amcam için de okur rahmetle yad ederim. Bugün ölüm senesi. Nur içinde yat baba adam!

Bu vesileyle, Rabb'im hepimizin ölmüÅŸlerini Rahmet kapısında ağırlasın inÅŸAllah.