Her çocuÄŸun hafızasında annesinin yüreÄŸine saklanmış bir hatırası vardır... Kimi zaman bir lokma ekmekte, kimi zaman yamalı bir önlükte, kimi zaman da sessizce yapılan bir fedakârlıkta gizlidir o hatıralar…

Benim de hafızamda anneme ait böyle bir kış sabahı saklıdır.
Ä°lkokula gidiyordum. Sabah uyandığımda evimizin içi soÄŸuktu. Teneke sobamızın cılız sıcaklığı sadece oturduÄŸumuz odayı ısıtıyordu. Okula hazırlanırken çorabımın baÅŸparmak kısmının yırtıldığını fark ettim. Çocuk aklımla telaÅŸlandığımı hatırlıyorum. Çünkü baÅŸka çorabım yoktu. Annemin yenisini alacak durumu da yoktu…

Öylece annemin yüzüne bakıp mavi gözlerine daldım.
Benim bu hâlimi gören annem hiçbir ÅŸey söylemedi. Sessizce odadaki eski sandığın başına gitti.

O sandık, annemin en kıymetli eşyalarının, acılarının ve babamla dolu anılarının saklandığı yerdi.
Bayramlık yazmalar, özenle katlanmış birkaç parça giysi, naftalin kokusuna sinmiÅŸ yıllar…

Sandığın kapağını yavaÅŸça açtı. Ä°çinden, yalnızca misafirliÄŸe giderken giydiÄŸi siyah, ince ve temiz çorabını çıkardı. Yanıma oturup onu sevgi dolu gözlerle ayağıma geçirdi. O an anladım ki annem, merhametin ve ÅŸefkatin en saf hâliydi.

Sanki kendi üÅŸümeyecekmiÅŸ gibi ardından saçımı düzeltti. Eski, yamalı mantomu üzerime giydirip her zamanki sakin sesiyle:
"Geç kalma kızım," dedi.
Ben o gün okula gittim.
Ama annem o gün ne giydi, ayağı üÅŸüdü mü, bunu hiç düÅŸünmedim.
Çocukluk biraz da böyledir zaten; insan anne sevgisini hep var olacak bir ÅŸey sanır.

Aradan yıllar geçti…
Åžimdi ben de bir anneyim. Ve artık çok iyi biliyorum:
Anneler, kendi yokluklarını çocuklarına hissettirmeden yaÅŸayan sessiz dâhilermiÅŸ...

Bir çorabı paylaşırken bile evladının gururunu incitmeyen…
Kendi üÅŸüse de onun içini ısıtan…
Hayatın en zor zamanlarında bile sevgisini sessizce büyüten o zarif yürekler…
Bugün dönüp geçmiÅŸe baktığımda, o eski evimizin yoksulluÄŸunu deÄŸil; annemin zengin yüreÄŸini hatırlıyorum.
Çünkü bazı anneler, çocuklarının ayağı üÅŸümesin diye kendi yokluÄŸunu sessizce örter.
Ve insan yıllar sonra anlıyor:
Bir annenin fedakârlığı, dünyadaki en görünmez ama en büyük sevgidir.

Anneler Günü vesilesiyle;
Rabb’imin bahÅŸettiÄŸi ömrü sessizce evladına adayan, sevgisini çoÄŸu zaman fedakârlığının içine gizleyen bütün annelerin ellerinden sevgiyle öpüyorum.
Ä°yi ki anneler var. ????

Rahmet-i Rahmân’a kavuÅŸan tüm annelerimizin de mekânı cennet olsun.????

Gülderen Gökçe